Sabahın bembeyaz bir şekilde beni karşıladığı bir güne uyanmıştım. Perde aralıktı bu sefer, uyurken kapatmayı unutmuştum. Küçük bir ışık hüzmesi odamın içini dolduruyordu. Bugün buradaki son günümdü, ve bu zamana kadar hep küskün olan hava, gidişimi adeta gülümseyerek karşılıyordu.
- Lanet olasıca şehir, sanki ben burada kalmaya çok meraklıyım.
Kahvaltımı yapmak için merdivenlerden aşağı indim. Yaşadığım yer soğuk sayılmazdı, genelde kısa kollu bir t-shirt giymem yeterli oluyordu, ve bu son gün de pek farklı sayılmazdı. İyi ısınıyordu, yine de verdiğim paraya karşılık daha çok ısınmasını beklerdim. Halen duş alırken üşüyebiliyordum mesela.
Karnımı doyurmak için biraz sosis, biraz beyaz peynir, ve koskoca bir Arjantin bardağında portakal suyu aldım kendime. Burada kendimi şımartmakta iyi olduğum her halimden belli idi zaten geldiğim günden beri. Göbeğim almıştı başını gidiyordu, iyi beslendiğimin göstergesi olarak kabul edip geçtim.
Kahvaltıya inerken yanımda bilgisayarımı, ve çantamı da indirmiştim. Çok şeye ihtiyacım yoktu, bir çanta yetiyordu çoğu zaman. Eskiden olsa, iki tekerlekli bavul ile yollara düşebilirdim. Yaş beraberinde temel ihtiyaçlarımı azalttı, az ile mutlu olmayı öğretti. Hayalgücüm bile çoğu zaman yeterli geliyordu bana yaşamak için. Hayatın beni yorduğu noktalarda, hayallere kaçardım, ve hayallerim beni hep mutlu etmiştir, bir iki rüyam hariç. Hayallerimi ve çantamı alıp çıktım dışarıya, istikametim tren istasyonuydu.
Tren istasyonuna vardığımda, hiç sigara içmemiş olduğumu farkettim. Bir bağımlıdan ziyade, çok sakin, ihtiyacı olmayan, yanında fazlalık gibi getirmiş hisseden birinin edasıyla, montumun iç cebinden sigara paketimi çıkarttım. İçindeki sigaraların çokluğu aklımdan geçenleri doğrular haldeydi, aldığımdan beri sadece iki sigara içmiştim. Paketi açıp içinden zar zor bir sigara çıkarttım. Neden bilmiyorum, sigara paketlerini açarken, içinden sigara çıkartırken hep zorlanırdım, ilk içmeye başladığım günden beri. Hatta çoğu zaman sırf bu yüzden üşenip içmediğimi bile bilirim.
İstasyonda trenim beni bekliyordu. Yolcular yavaş yavaş sıralanmıştı. Sigaramı söndürdüm, ve çantamı alıp yoluma koyuldum. Yolculuğu bekleyiş geçmişte kalmıştı, ve ben şimdi yaşayacak olduğum şeylerin merağı içerisinde yolculuğuma başladım…
Mesela, bu aralar kendimi bir karmaşanın içinde bulur gibi oluyorum. Yorgun bir güne gözlerimi açtım, ben değildim, herkeste bir nebze yorgunluk vardı, gözlerinden okunuyordu. Sanki herkes biraz bendi bugün.
Gözlerimi açtığımda düşündüğüm fazla bir şey yoktu aslında. Bir hayal, bir mutluluk peşindeydim.
Bir şarkı duyuyorum zihnimde, sözlerini kestiremedim henüz, sadece notaları dönüyor kafamda, ben duyuyorum bir tek.
Kahve ile olan ilişkime ara vermiştim. Hata etmişim valla.
Zaman hızlı geçiyor.
İçinden geldiği gibi sarıl bana, düşünme olacakları. Ne derler deme bana, veya kendine. Ya da uzak dur, soğuksan bana gelmesin.
Bir şehri özledim bu aralar. Aşkın, sevginin, özlemin şehri. Bir İstanbul özledim, hiç uyumayan o güzel şehir. Beni de hiç uyutmazdı zaten.
Yaşadığım şehirde, düzenli uykum var, ama mutlu değilim.
Şu an İstanbul’da bir saat uyusaydım keşke. Tıkılı kaldığım şehirdeki 8 saat uykuya bedeldi.
Zaman, geçsin.
Kendine göre bir yaşayış biçimi seçmiştin. Ben hiç olmayacaktım belki içinde, ama planına göre gitmiyor bazen her şey.
İçinden geldiği gibi davranmadın sırf istediğin olsun diye.
Ya da sadece boş biriydin.
Bakışlarında sıcaklık aradım seni tanımaya çalışırken.
Sesinde bir samimiyet vardır belki dedim.
Yanılmışım. Ve bunu çok geç öğrendim.
Anonim sordu: sırf bir şey sormuş olmak için soru sorduğun oldu mu?bu yazdığım tam anlamıyla onu karşılıyor da:)
Olmadı, ama aslında olabilir.
Van depremi oldu olalı kendimi aştım. İnsanlara daha önce etmediğim kadar yardım etmek istedim. Bilmiyorum içimde garip bir duygu bu.
Bu uğraş yolunda attığım her adımda bana engel olmaya çalışan insanlarla karşılaştım. Gururunu haysiyetinden ve şerefinden önde tutmayı prensip edinenler, “Kendinin reklamını yapıyor” diyen prim avcıları, amacı yardım etmekten çok sosyal dünyadaki duruşlarını sağlamlaştırmak, imajını korumak olan yardımlaşma dernekleri. Ve tabii devletin yediği haltlar. Hepsine birinci tekil olarak şahit oldum.
Öncelikle bana engel olanlar, köstek olanlar, prim avcıları. Siz ne yaptınız? Ben ve benim gibi niceleri bir şeylerin farklı olması için savaşırken, cebinde beş para olmayan insanların bile yardım edelim katkımız olsun diye varını yoğunu ortaya koyduğu bu kardeşlik ortamının tam ortasına sıçmaktan başka neyi farkettirdiniz?
Oh olsun kürtlere diyenler. Size bu yazdığım cümleyi bile haketmiyorsunuz, ama ben yine söyleyeyim. Aynaya baktığınızda gördüğünüz şey insan olabilir, ama alakanız bile yok. Irkçılığın medeni sayılan her ülkede nefret suçu olmasının bir sebebi var. Sizin gibi vahşiler.
Bir şeyden eminim. Bir gün ırkçı insanları anlamayacağım.
Ve şundan da eminim. Irkçı davranan insanların sevdiği biri o enkazlardan birinde şu an kurtarılmayı bekliyor olsaydı, ona el atan, yardım edenlerin arasında o nefret ettikleri kürtler de olsaydı, aynı düşünmezlerdi.
Irkçılığın temelinde o ırkı tanımaya çalışmamaktan başka hiç bir sebep yok. Irkçılık denen şey sadece, önyargıların en büyüğü.
Türk dizilerini anlayamayacağım.
Bazı Türk yapımı filmleri de öyle.
Bazen, acaba bende mi sorun var diye düşünüyorum, ama çevremdeki arkadaşlarımın çoğu da benim gibi düşündüğünden, sorun bu yapımcılarda diye karar veriyorum.
Keşke diyorum, insanlar şu aptal dizilere prim vermese de, prodüksiyon adına daha adam akıllı şeyler yapmaya itilse yapımcılar.
Aşiret dizileri, tecavüz temalı diziler, 35 yaşında oyuncuların liseli rolü yaptığı diziler. Bir Jim Carrey, bir Rowan Atkinson olamayacak cıvık komedi filmleri.
Biraz daha Fringe, biraz daha House istiyor insan bazen.
Doktorlar ve türevleri değil.