Uzaklarda olmak gerekir bazen. Rüyalar kadar uzaklarda.
Varsın kapanayım parmaklıklar ardına, yeni limanlarda.
Zaman uğramasa da olur, iyi olurum ben oralarda.
Kimselerin olmadığı, konuşmadığım bir dil konuşan insanların arasında,
Hüznün uğramadığı, kimsenin sıkılmadığı diyarlarda.
Bazen. Bazen böyle oluyor. Melankoli içerisinde umut, hüzün kokan hisler içerisinde dahi mutluluk buluyorsun. O mutluluk bazen bir kişi, bazen bir olay.
Neyse. Bu aralar filtre kahve sevdalısı oldum. Ocağımın olmaması ne kötü bir şeydir.
Resmen evde kalmadığıma bin pişman oldum. Yurt bana göre değil. Zaten rahat rahat kimseyi ağırlayamama gibi bir sorunum da var. Odam da ebesinin nikahında, merdiven çıkıyorum her gün milyon kez. Sonra diyorlar yurt iyidir falan fistan, inanmayın. Senedimi iptal ettirsem iki dakika durmazdım. Kettle kullanamıyorum lan odada! Yok kullanırsan alırız kettle’ı, yassah, falan.
Anam her telden girer oldum.
Neyse o değil de geçen gün ben bi aşığım…
