Aldım kalemimi elime. Onu yazdım, onu hayal ettim. Mutluluğa farklı anlamlar yükledim severken, hep sahip olması gereken anlamlar.

Mutlu etmek için var olduğumu, sadece bunun için onunla olduğumu biliyordu. Bununla bile mutlu olduğunu görünce, hayatımda verdiğim en iyi kararın, onu sevmek olduğunu anlamıştım.

Eskiden, binbir kelimem vardı masallardan miras kalan, ve aralarından doğru kelimeleri bulamazdım. Masalların gerçek olmadığına ikna olmuş vaziyette, gittim, iki gerçek kelime buldum sana getirdim.

“Benimle kal.”

Sabah, serçeler ile martılar uyandırdılar beni. Mutlu bir güne uyanmış olduğumu müjdeler gibi görünüyorlardı balkonumun camından.

Uzandım, kulaklarına fısıldadım “Günaydın” diye, uyumaya devam edebilirdi, daha erkendi. Arkası dönüktü bana, boynunu çevirip yarım açık gözleriyle baktı. Onu izlediğimi anladığında, önce elimi kavradı, sonra o sevdiğim minik elleriyle sardı beni sarabildiği kadar.

Ve o dakikadan sonra, onu sıkıca sararken, hiç bir kelimeye ihtiyacım yoktu.