Günaydın diyecek bir sen vardın yanımda. Sadece sen varken ben, dünyanın en mutlu insanıydım. Senden başka kimseye ihtiyacım yoktu, sen de sadece beni isterdin.

Birlikte yazdığımız şarkıları dinledik seninle yattığımız yerden.

Yemek yiyeceğimiz zaman da, aynı bahçeye hazırladık, küçük masamıza bir şekilde sığdırdık kocaman tabakları, ve yedik büyük iştahlı ısırıklarla.

Bulaşıkları makineye attık, ve onlar hallolurken, aynı yatakta sırt sırta durup, aşk mektupları yazdık birbirimize.

Tek bir beklentimiz vardı sadece. Hep beraber olmak, bir de bundan her zaman mutluluk duymak.

Senin adın dört harfti, ama ben seni kısaca “Mutluluk” diye çağırdım hep. Hep gülümsedin.

Ne zaman oldu diye sorarsan, gelecekte bir günde…