Hayalperest

Saçlarını savuruyordu adama sırtı dönük iken. Adamın alabildiği tek koku vardı. Kızın daha bu sabah saçlarını yıkarken kullandığı enfes kokulu şampuan. Adam yavaş yavaş, çok güçlü bir yörüngeye girmeye, adeta bir uydu gibi oturmaya başladığını hissetti. Daha yüzünü bile göremediği birinden bu kadar çok etkilenebilmişti. Aklından yıldızlar geçiyordu adamın. Ona sarılırken saydığı yıldızlar. Sadece ay ışığının aydınlattığı, buna rağmen çok aydınlık olan bir yeşil alanda, birbirlerine aşk sözleri sarfediyorlardı.

Bu sırada, adam irkilip kendine geldi. Son durak duyurusu yapılmıştı, ve o, bu büyülü ortamdan, bu kadının etkisinden çıkma riski ile karşı karşıya kaldı. Bir şey söylemeye ihtiyacı vardı, fakat artık eskisi gibi değildi. Cesaretini toplayamıyordu, ve en kötüsü, garipsenmekten ve geri çevrilmekten çok korkuyordu. Eski hali bu gelecekteki halini görseydi, kahkahalar atardı. Eski halinde olsaydı, kimseden ve hiç bir şeyden korkmazdı. Fakat artık, eski eskide kalmıştı. Hayatında bir yerlere gelmesi gereken, bir amaç taşıyan, çevresindekilerin kendisinden bir başarı beklediği adamdı o. Hata yapmasına yer yoktu, küçük düşürülmesine de. Her şeyi doğru yapmalıydı, her şeyin doğru zamanını beklemeliydi.

Adam bunları düşünürken, şoför kendisine seslendi, ve son durağa geldiklerini belirtti. Adam ise, otobüste kalan son kişi olduğunu farketmeyecek kadar dalgındı. Hayat için ne kadar plan yaparsa, o kadar çok zaman harcayacağını öğrenememişti bir türlü.

Ve, adam bir başka mutsuz ve yalnız başlayacağının kesin olduğu bir güne ilk adımını attı otobüsün basamaklarından.