Sen unutamadığımı düşünürken, ben Üsküdar’ı geçmiştim.

Sonra bir gün seni gördüm yolda.

Selam vermedin, ben de karşılık vermedim.

O gün evlerimize gittiğimizde düşünmedik birbirimizi.

Hele biz olarak hiç.

Ben kahve içtim, sen çay.

Öğünlerimiz bile birbirini tutmadı ayrı yollara adım atalı.

Sen başka bir kola sarılırken, o kol sana girsin demedim.

Bana neydi sonuçta, ve sana neydi beni öpen dudaklar.

Çünkü artık, ayrı yolların insanlarıydık.