Beş para etmedi hayalleri. Hoş, hayallerini satılığa çıkartmak da istememişti hiç bir zaman. Elinden çıkartamayacağından emin olduğu tek şeydi onlar. İsteklerini bir kağıda yazmaya kalkışsa, bir satırı bile dolduramazdı. Cümleler kuramazdı. Ama vazgeçmedi. Kağıdı çıkardı.

Mutluluk. Huzur. Barış. Kalıcılık.

Yazdıklarını küçük bir kalemkutusunun içine koydu, ve bir ağacın yanına, toprağa gömdü. Belki bir yıl sonra, belki on yıl sonra, hayallerini gerçekleştirdiğinde, bu zaman kapsülünü tekrardan yerinden çıkartmak için kendi kendine söz verdi.

Şimdi en azından kalıcı bir şeyler bırakmış oldu geçici bir dünyaya.